Hulle sê die lewe is ’n handboek waarin ons elke dag nuwe hoofstukke skryf. In ons huis is daardie handboek egter in ’n geheime kode geskryf, die bladsye is onderstebo, en die nommers maak glad nie sin nie. My tienjarige dogtertjie, Mia, se daaglikse roetine het sy eie unieke ritme. Mia is gediagnoseer met disleksie, diskalkulie en sy het ’n spraakprobleem. Waar ander kinders van haar ouderdom vlot lees en spog met hul tafels, is letters vir Mia wegholperde en syfers ’n vreem

ADHdeeeeee adHd. Adhd. ahdh In 'n wêreld waar die reëls so netjies pas, raak alles in my kop gereeld deurmekaar veras. Daar is vyf dinge wat vir almal logies lyk, maar my gedagtes laat dit bloot in chaos wyk. Die eerste is die horlosie teen die muur, wat ritme gee aan elke koue uur. Vir die wêreld tik dit reëlmaat en geduld, vir my is tyd 'n monster vol van skuld. Die tweede is die stoel en stilte in die klas, waar elkeen insit soos 'n netjiese pas. Om stil te sit is vir di

Hulle sê die oggendstond het goud in die mond. In my huis het die oggendstond gewoonlik grondboontjiebotter op sy voorkop en dra dit ’n Batman-kostuum. As versorger en ma van my verstandelik gestremde tienjarige seun, Liam, het ek lankal geleer dat ’n daaglikse skedule bloot ’n abstrakte wenslys is. Jy begin die dag met goeie bedoelings en ’n skoon kombuis. Teen agtuur die oggend lyk die huis asof ’n klein, hiperaktiewe orkaan met ’n voorliefde vir vingerverf pas daardeur is.

Toe skaduwees verdwaal het in hospitaalgange Toe die dood sy gesig teen die venster kom druk het Toe trane droog geword het op Netcare-kussingslope Toe die toekoms oor my kind onseker was was ek daar. Toe verpleegstershande my baken van hoop was Toe die blomme pap geword het in generiese vase Toe die hartmonitor se ritme jou gebed geword het Toe ‘n klein lyfie verbete geveg het was ek daar. Toe ‘n babastoeltjie eindelik in ‘n kar gelaai is Toe ‘n houtbedjie eindelik ‘n as

My dag is ‘n onophoudende klankgreep. Vandat ek sesuur opstaan tot lank nadat die son ondergegaan het, is dit net klanke, letters, nommers… My seuntjie praat. Hy praat oor die ruimte, oor dinosourusse (ek weet nie eers of ek hier reg spel nie, ek gee nie om nie en ek sal dit nie verander nie), oor sy speelgoed, oor wat hy gister gesien het, en oor dinge wat net in sy ryk, lewendige verbeelding bestaan. Hy stop nooit nie. Selfs as hy asem skep, voel dit of sy gedagtes reeds me

Vier jaar terug het ons lewens onherroeplik verander. Die pad wat ons so netjies uitgelê en beplan het, het skielik voor ’n skerp vurk te lande gekom. Sonder waarskuwing moes ons ’n onbekende rigting inslaan—’n pad wat uiteindelik gelei het na alternatiewe onderrig vir ons unieke kind. Dit is ’n reis wat jy dikwels alleen stap, want as die buitewêreld se geraas te hard raak, moet jy die deur van jou eie binnekamer toetrek. Dit is dán, in die absolute stilte van daardie binnek

Hulle sê altyd ’n ma se intuïsie is ’n soort bonatuurlike krag. Dat jy jou kind se siel kan lees lank voor hulle selfs kan praat. Dis hoekom ma's hul kleuters kan verstaan. 'n Goeie begrip het mos net 'n halwe woord nodig. Wel, blykbaar het ek die opdatering vir daardie spesifieke sagteware gemis. As ma-wees ’n eksamen is, sit ek gereeld voor ’n vraestel wat in ’n antieke, uitgestorwe dialek geskryf is, terwyl ek krampagtig my potlood kou. Dis erger as wiskunde somme wat deur

Ek skryf vandag hierdie brief vir jou, selfs al is jy dalk nog te jonk om al die woorde te verstaan. Ek skryf dit omdat my hart propvol is, en ek wil hê jy moet eendag weet wat binne-in my aangaan. Ek moet vandag teenoor jou eerlik wees oor iets wat my baie swaar laat voel. Soms raak ek vreeslik gefrustreerd. Daardie frustrasie is nie omdat ek vir jou kwaad is nie, maar omdat ek myself so magteloos voel. Dit breek my hart om te erken dat ek jou dikwels net nie verstaan nie. J

Die oggendlig het sag deur die kombuisvenster geval, maar vir Elsabé het die stilte geklink soos die tikkende tydbom wat sy al jare lank in haar eie huis probeer hanteer. Op die bank het Liam gesit. Hy is sestien, met die skouers van 'n volwasse man, maar die emosionele regulasie van 'n kleuter. Liam is op die outismespektrum, gediagnoseer met ernstige sensoriese prosesseringsversteuring en periodieke plofbare woedebuite. Vir buitestaanders was hy net 'n "moeilike" of "ongema

Hy het nooit ophou huil nie. Hy het geborsvoed vir 20 minute, maar die keelklanke het tussen elke sluk my oordrom geslaan. En dan het hy geskree tot hy so moeg was dat hy nie meer die slaap kon keer nie. Maar net vir 20 minute op ‘n slag. Dan het hy weer gegil. Ek wou al soos Sylvia Plath my kop in die oond druk. Nie om iemand te traumatiseer of soos Griet in haar sprokie in ‘n kakkerlak vas te kyk nie, maar om te weet of dit stiller sou wees daarbinne. Die yskas het niks geh

Ek drink my koffie en die trane stroom oor my wange. My sestienjarige sit wydsbeen op die mat en speel Lego. Hy is in sy eie wêreld, baie ver verwyder van die huis waar ons nou sit. Ek huil sonder klank, terwyl ek sien hoe ‘n trein of worshond uit blokkies gevorm word. Kyk, ek wil nie meer kwyl van my sestienjarige se mond afvee nie. Ek wil nie nog chicken nuggets maak nie, al weet ek hy gaan niks anders eet nie. Ek wil nie die toilet vir die derde keer skoonmaak nie. Ek ver

Daar is moeg en dan is daar m.o.e.g. Ek was al telkemale in my lewe moeg. Na vier (of twaalf?) pienk, aarbei-gegeurde, gevaarlike botteltjies vol vodka en soda en 4 ure se slaap het ek ‘n CIL201 vraestel op universiteit gaan skryf. Ek was moeg. Tydens my swangerskap het ek amper aan die slaap geraak terwyl ek besig was om kerrie en rys te maak. Let wel, ek het voor die stoof gestaan, gewapen met ‘n houtlepel en ‘n boksie Rajah kerriepoeier, toe my oë net eenvoudig toegeslaan

Dit vat 'n ouer om te weet hoe 'n "belaaide" stilte voel. Of ruik. Ek het al stilte geruik. Dit was al die tyd 'n peuter wat besluit het om die muur te verf met die boerboelagtige-baster (Buks) se... kom ons noem dit maar "besonderse groot meesterstuk". Klein neusies is duidelik nie senstitief vir 'n karnavoriese dieet van 'n brak wat vreet soos 'n blou walvis nie. Ekskuus BRAK. Dit was 'n GROOT hond, met GROOT dro...me. Kom ons noem dit maar "drome". Teen die tyd wat ek die

Hy was as kleuter reeds 'n kreatiewe kind. Die bank was 'n seerowerskip en die kussings het tentakels gehad wat ten alle koste getem moes word. 'n Ou lap uit die kombuislaai het 'n kopdoek geword en uit 'n ou rek is 'n oogklap gevorm. [Camcolit, 400mg, 1 tablet, 2 keer per dag]. Ek het dikwels in stille verwondering gesit en kyk hoe 'n handoek 'n toorkunstenaar se toga word, 'n paplepel die stok waaruit 'n haas uit 'n ou pet getrek moes word. Die woorde is gebore uit 'n wonde

Iewers, lank, lank gelede het ek vir my ma 'n blou beker gegee vir Moedersdag. Of dalk was dit Kersfees. Of dalk het ek dit sommer by een van my laerskool se entrepreneursdae gekoop. Dalk was daar grillerige jellie-swiets in wat deur vuil kinderhande, wat wriemel van bakterieë, met liefde, in bekers gegooi en toe op 'n basaar verkoop is. Julle weet waarvan ek praat. 'n Fondsinsameling vir iemand se rolstoel, of goiter-operasie, of nuwe afdak wat deur die hael verwoes is. Hoe