As ’n onderwyseres het ek altyd die antwoord in die handboek gaan soek. Ek kon vir jou die volledige Krebs-siklus uitlê, die reëls van Mendel se genetiese oorerwing opnoem, of die presiese hormonale biochemie van ’n deursnee-tiener in die hitte van ’n detensieklas ontleed. Ek was nie sommer net ’n juffrou nie; ek was ’n gebore opvoeder. My gunsteling-habitat was die klaskamer, en my gunsteling-spesie was die "stroomop-kinders" – daardie rebelse siele wat ander onderwysers gry

Hier is ek. Vrou. Survivor. Draer van allerhande etikette. Blond, maar nie dom nie. Maer, maar nie honger nie. Taalliefhebber, maar nie puris nie. Konserwatief, maar oopkop. Dit is wie ek nog altyd is. Was. Nee, IS. Ek is wie ek nog altyd was, maar ek is ook sterker en meer bewus as vantevore. Ryker. Meer ervare. Ek weet sonder twyfel: ek pas nie in ’n boksie nie. Ek het nog nooit nie. Nie ek nie, en nog minder my kind. As ma van ’n neurodiverse kind leef ek daagliks in ’n

Ek is NIE mal nie. Ek is nie NET 'n ma nie.

Ek kan alle krom pype reguit buig met bonatuurlike krag in my arms. Ek kan stukkende karre met die knip van my linkeroog weer laat klink soos 'n spliknuwe Ford. Vir my hele familie, en eintlik die hele dorp, is ek die man met die goue hande. Mense bring vir my horlosies wat twintig jaar gelede opgehou tik het, en binne vyf minute sing die ratte weer teen 'n pols. Ek sit stukkende tafels aanmekaar sonder lym. Ek dwing gebarste mure met een stewige druk van my handpalms terug i