Hulle sê die lewe is ’n handboek waarin ons elke dag nuwe hoofstukke skryf. In ons huis is daardie handboek egter in ’n geheime kode geskryf, die bladsye is onderstebo, en die nommers maak glad nie sin nie. My tienjarige dogtertjie, Mia, se daaglikse roetine het sy eie unieke ritme. Mia is gediagnoseer met disleksie, diskalkulie en sy het ’n spraakprobleem. Waar ander kinders van haar ouderdom vlot lees en spog met hul tafels, is letters vir Mia wegholperde en syfers ’n vreem

Ons seuntjie is in 2021 gebore. Doofstom, maar propvol liefde. In die stilte van jou eie klein heelal waar geen stem of klank ooit binneval het ons jou sag in ons arms geneem 'n wêreld sonder woorde, skynbaar vreemd. Jou lippies beweeg sonder geluid maar jou oë roep die helder môre uit Ons het geweet van die heel eerste dag ons liefde praat harder as 'n stem se krag. Ons hande word nou jou eie stem wat die stilte met sagte gebare tem Ons dans op die ritme van die klop in jou

Hulle sê die oggendstond het goud in die mond. In my huis het die oggendstond gewoonlik grondboontjiebotter op sy voorkop en dra dit ’n Batman-kostuum. As versorger en ma van my verstandelik gestremde tienjarige seun, Liam, het ek lankal geleer dat ’n daaglikse skedule bloot ’n abstrakte wenslys is. Jy begin die dag met goeie bedoelings en ’n skoon kombuis. Teen agtuur die oggend lyk die huis asof ’n klein, hiperaktiewe orkaan met ’n voorliefde vir vingerverf pas daardeur is.

My dag is ‘n onophoudende klankgreep. Vandat ek sesuur opstaan tot lank nadat die son ondergegaan het, is dit net klanke, letters, nommers… My seuntjie praat. Hy praat oor die ruimte, oor dinosourusse (ek weet nie eers of ek hier reg spel nie, ek gee nie om nie en ek sal dit nie verander nie), oor sy speelgoed, oor wat hy gister gesien het, en oor dinge wat net in sy ryk, lewendige verbeelding bestaan. Hy stop nooit nie. Selfs as hy asem skep, voel dit of sy gedagtes reeds me